Vier weken hebben zij en haar man een rondreis langs de eilanden gemaakt, nu gaan ze op huis aan. Ze leest Baltische zielen van Jan Brokken. Haar man had het al gelezen, hij vond het mooi, vanwege de geschiedenis. Zij dacht: het is lekker dik. Ze las elke avond voor het eten, en na het klaverjassen ook nog een uurtje, ze is geboeid door de mensen, hun motieven, hun moed.
‘ Jan Brokken kan als geen ander al die verschillende levens verweven met zijn eigen leven. Zo krijg je een heel interessante tweede laag erbij. Knap hoor. Ik denk wel eens, als ik zo’n boek zou schrijven, over de levens van alle mensen uit mijn leven, met mij in de hoofdrol, zou ik dan wat bijzonders ontdekken over mezelf?’ Ze glimlacht. ‘Ik denk van niet. Het was niet spectaculair, niet bijzonder, gewoon, een leven. We zijn al vijfenvijftig jaar samen, het is gelopen zoals het is gelopen. Ik heb er vrede mee.’ Ze trekt haar regenjas aan, zet haar kraag op, pakt haar rugzak om het boek op te bergen. ‘Ik ben,’ het klinkt verontschuldigend, ‘niet heel ver gekomen. Pas op tweederde.’ Liefdevol streelt haar vlakke hand over een bladzijde. ‘Ik ben nog ouderwets, ik houd van echte boeken, van papier, hoe het voelt, hoe het eruit ziet, hoe het is gezet.’ Dan klapt ze het dicht. ‘Straks thuis verder, daar verheug ik me op.’