De man met de blonde krullen kijkt op uit zijn boek en zegt dat hij graag wil meewerken aan een interview, maar dat hij zo een treinvergadering heeft. We rijden station Assen binnen en een drietal collega’s voegt zich bij hem. Ik geef hem mijn kaartje en interview hem later, schriftelijk.
Hij weet niet of hij veel leest, dat is een relatieve kwalificatie, maar hij leest in ieder geval wel heel graag. Liefst een boek per week. Met het maandelijkse voorleesboek voor zijn oudste kinderen komt hij daar gemiddeld wel aan.
Hij leest vooral romans en soms historische non-fictie. Als kind las hij veel historische romans, die voorliefde heeft hij nog steeds, maar hij leest ook graag Russen en schuwt op zijn tijd sciencefiction of fantasy niet. Hij houdt de boekenbijlage van NRC altijd goed in de gaten, vooral de tips van Krielaars.
De Petrovs en de griep van Aleksej Salnikov kreeg hij van zijn beste vriend cadeau. Ze lezen vaker allebei hetzelfde boek en bespreken het dan samen. Dit is een heel geestig boek, ondanks het deprimerende leven dat de meeste Russen moeten hebben. Het einde van het boek is iets te bedacht, maar de perspectiefwisselingen en de koortsdromen worden erg mooi beschreven.
In dit boek herkent hij weinig uit zijn eigen leven. De onnozele dronken streken van de hoofdpersoon zou hij in zijn studententijd niet eens gedurfd hebben. Maar de bezorgdheid van een ouder voor een ziek kind, daar kan hij zich goed in inleven.
