Ze zit in een boom en leest een boek. Dat doet ze soms. Het is lekker rustig en comfortabel. Mensen lopen onder de boom door, ze zien haar wel, maar ze zeggen niets. Ze heeft het boek bijna uit. Iedereen bij haar thuis heeft Hart van staal gelezen, eerst zij, daarna haar moeder, daarna heeft haar vader het aan haar broertje voorgelezen. Toen ze het uit hadden moesten ze wel deel twee kopen, want anders weet je nooit hoe het afloopt.
Het verhaal gaat over Ravi die erachter komt dat zijn ouders verdwenen zijn en dat hij nu wordt opgevoed door robotouders. Ze wonen op een eiland waar muziek verboden is, maar Ravi houdt juist van muziek, hij gaat in verzet en hij wil zijn echte vader en moeder terug. Hoe dat gaat staat in De Sleutelrobot. Ravi raakt bevriend met Zina, Blinker en Mink en samen gaan ze op zoek.
Robots kennen de liefde niet. Daar herken je ze aan. Haar vader en moeder zijn gelukkig geen robots, die kennen de liefde juist heel goed! Ze zou wel zo’n meisje als Zina willen zijn, die kan heel goed zingen en is heel stoer. Zelf is ze soms ook wel stoer, maar in zingen is ze niet zo goed.
Ze leest veel en soms ook een periode niet, want een nieuw boek begint meestal saai, dan wil je niet doorlezen. Maar als je er eenmaal in zit, dan is het jammer als het bijna uit is. ‘Nog maar twee bladzijdes…’
Lees maar gauw verder, meisje in de boom.