Op een houten bank op het perron wacht ik op de laatste trein. Naast me zit een meisje met een capuchon op en een das om, haar neus in een roze boek. Anne of the Island, lees ik op de cover. Ik vraag haar iets in het Nederlands, ze antwoord ze in het Engels. Ze komt uit Letland.
Als we even later tegenover elkaar in de trein zitten, doet ze haar capuchon af. Ze is twintig, een jonge vrouw, maar ik blijf een meisje zien, met haar korte haar, zachte stem, grote bruine ogen.
Anne of the Island is het derde boek in een reeks van acht over een roodharig weesmeisje. Anne wordt, net als Harry Pottter, in elk boek een beetje ouder. In dit boek is ze ongeveer twintig. De Canadese Lucy Maud Montgomery, zelf een wees , schreef de serie tussen 1908 en 1921. De boeken over Anne waren haar absolute bestsellers.
Het meisje verslindt ze, niet alleen om de ontwikkeling van Anne maar ook door de manier waarop het verhaal is geschreven. Als lezer staat ze als het ware naast de auteur, die tussen de regels door haar mening geeft over Anne’s ontwikkeling. Ze maakt mee hoe Anne opgroeit, met vreugde maar ook met de dood van een dierbare jeugdvriendin als ze twintig is. Haar is hetzelfde gebeurd, toen ze twaalf was. Het boek maakt haar verdrietig, maar ook blij omdat ze hier leest hoe Anne ermee omgaat. Ze heeft de hele reeks tweedehands gekocht, ze kan nog even vooruit.