Op een bankje aan zee, met uitzicht op de haven van Wittdün op de zuidpunt van het eiland Amrum, tref ik een lezende vrouw van negenendertig.
Ze heeft geen connectie met de man van negenendertig uit blog vijftien, die op hetzelfde eiland op de noordpunt zijn horrorboek leest. Maar ze is wel, net als hij, op het eiland om tot rust te komen, ze is, zoals de Duitsers zeggen: zur Kur ans Meer gefahren. In Nederland kennen we dat niet, maar voor Duitsers is het heel gewoon om een keer in je leven naar een kuuroord te gaan. De verzekering betaalt.
Ze is kunstenares, ze geeft les, ze heeft twee kinderen, er is het afgelopen jaar veel gebeurd in haar leven, het is best inspannend om voor jezelf en twee kinderen te zorgen, ze probeert hier aan zee een paar dingen achter zich te laten en ze hoopt zo weer in balans te komen. Dat kan ze het best als ze leest of als ze schildert.
Vier boeken heeft ze meegenomen, een is er al uit, en in deze is ze halverwege, een thriller. Ze houdt van thrillers, zolang ze maar niet bloederig of gewelddadig zijn. De mensen interesseren haar, de verbindingen met anderen, het onvoorziene en het geraffineerde psychologische spel. In ieder mens schuilt iets onaangepasts, een schaduwzijde en dat aspect fascineert haar. Haar portretten zijn ook nooit gladde plaatjes, het zijn pogingen iets van die binnenkant op het doek te krijgen. In een goede thriller kom ze zichzelf tegen, ze herkent haar eigen schaduwkanten, probeert ze te begrijpen, waar mogelijk te veranderen en waar niet, te accepteren. Ze vindt het interessant om te zien hoe personages keuzes maken en zich af te vragen wat zij in zo’n situatie zou doen of had gedaan. Al lezende verwerkt ze veel. Maar het moet wel goed aflopen, anders begint ze er niet aan.
