In een hoekje van de Starbucks staat een stapel koffers, daarnaast, op een hoge kruk bij het raam, leest een vrouw met lang grijs haar een boek. Ze komt uit Californië, heeft altijd boeken bij zich.
‘Een reiziger moet vaak wachten. Dit zijn korte verhalen, die lees je makkelijk even tussendoor en lezen is ook een vorm van reizen. De schrijver is een Schot. Ik ben van plan deze zomer naar Schotland te gaan, vandaar.’
Ik vraag wat haar naar Nederland bracht. ‘Mijn zoon en kleindochter. Ze zijn naar een open dag van de universiteit. Hij wil in Nederland studeren, misschien in Groningen, misschien in Amsterdam.
‘Uw zoon?’
‘Mijn kleinzoon.’
‘Ik dacht dat uw kleindochter mee was?’
‘She thinks she’s a he, that why he wants to leave America.’
One of many reasons to leave America, denk ik. Of zeg ik het hardop? Dat hoeft niet. We begrijpen elkaar ook zo wel.
‘Waar denkt ù dat hij het beste kan gaan studeren. Hij is pas zestien.’ Ze zucht
Ik ben ook een grootmoeder, ik denk: zo’n kind helemaal alleen, zo ver weg. Ik zoek in mijn tas naar mijn kaartje. ‘In Amsterdam is hij een van duizenden, in Groningen een van honderden, maar ik zou kiezen voor Groningen, kleiner, overzichtelijker, rustiger.’
Ze knikt, geeft me haar kaartje. Grandmother, Traveler, Gardener.
Als ik naar Californië ga kan ik bij haar logeren.