Het is 1912, Malana is vierendertig en achttien jaar getrouwd met Zoltan, haar neef. Al bij haar geboorte stond vast dat ze voor hem bestemd was. Hij is een goede man met een goede positie op de theeplantage in Tsjakvi.
Op een dag in de zomer komt hij opgewonden thuis, er is een fotograaf in het dorp, die heeft de theefabriek gefotografeerd en morgen wil hij een foto maken van haar.
Ze bloost van schrik en trots. ‘Waarom ik?’
‘Omdat jij de mooiste bent.’
Ze schudt haar hoofd, zo mooi is ze niet.
Hij knikt. ‘Jawel.’
Voor hem, haar Zoltan, zal ze altijd de mooiste zijn, zelfs na de geboorte van negen kinderen ziet hij in haar nog steeds zijn ‘meisje’.
Die avond strijkt ze haar lange zwarte jurk, hangt haar kanten sluier uit en de volgende dag staat ze vroeg op om met suikerwaterlinten glanzende pijpenkrullen in haar haar te draaien en zich op haar best te kleden.
Zoltan brengt haar met paard en wagen naar de afgesproken plek in het bos, achterin ligt hun beste tapijt. Daar moet zijn meisje op staan, dan worden haar schoenen en de zoom van haar rok niet vies.
Die fotograaf is niet zomaar iemand, hij is de persoonlijke fotograaf van tsaar Nicolaas de tweede en hij heeft een eigen manier van kleurenfotografie ontwikkeld. Manana staat op een prachtig rood geel groen en blauw tapijt, de bloemen op haar rok zijn van rode zijde en haar onderblouse van donkerrode organza. Een smal gouden randje versiert haar lijfje en haar wangen hebben licht roze blosjes. Het zonlicht valt tussen de bomen door, de bladeren aan de eik zijn groen, de grond waar het tapijt op ligt is kalkachtig grijs.
Ze moet ernstig kijken en ze mag niet bewegen, maar Malana’s linkermondhoek krult een beetje op en haar ogen kijken helder, een beetje kritisch en tegelijkertijd liefdevol. Ze denkt aan Zoltan.
