Drenthe, 1814. Roelf, de hoofdpersoon, is al van middelbare leeftijd en worstelt met verschillende zaken in zijn leven. De verhouding met zijn zoon bijvoorbeeld, maar ook die met zijn ouders, die hij nauwelijks heeft gekend.
Qua structuur zit Afscheid van een engel interessant in elkaar. Sommige gedeelten zijn in de jij-vorm geschreven; Roelf spreekt daarin zijn zoon aan, zonder dat die dat overigens kan horen. Verder horen we de zoon vertellen: hij is verminkt teruggekomen uit het leger van Napoleon, waarmee hij naar Rusland is getrokken. Ten slotte horen we nog over het verleden van Roelf, die als kind door zijn grootmoeder is opgevoed. Zij hield hem steeds voor wat voor loeder zijn moeder geweest was.
IJmker springt van de ene verhaallijn naar de andere en er zijn veel vragen waarop nog helemaal geen antwoord is. Dat is geen bezwaar. IJmker schrijft zo, dat de lezer erop blijft vertrouwen dat het allemaal wel duidelijker zal worden. Roelf is een interessante figuur. Je merkt dat hij zich schuldig voelt, al weet je nog niet waarover, maar er is ook boosheid en een zekere zachtheid, waarmee hij nog moeilijk raad weet.
Fragment uit Thomas Bunt Blog
